Met het uitwerken van deze opdracht in het kader van het vak Politieke en Sociale geschiedenis, heb ik vooral nieuwe inzichten opgedaan bij het benaderen van sociale onderwerpen vanuit een historisch en politieke invalshoek. Ik heb er me ook op betrapt nog meer interesse te gaan tonen voor de actualiteit.
De interactie van de medestudenten van verschillende sociale richtingen vond ik zeer interessant. Zo is het boeiend de discussie en de argumenten van andere studenten te lezen en er dieper op in te gaan. Het is bijzonder leerrijk de inhoud van andere blogs te leren kennen. Het wekt nieuwsgierigheid op stil te staan bij thema’s waar we in het gewone leven vaak snel over gaan. De communicatievorm van een persoonlijke blog geeft zeker en vast een meerwaarde binnen de context van het digitale tijdperk waarin we leven.
De rode draad in mijn bijdragen onderstreept voornamelijk het belang van de rol van de overheid in het uitvoeren van een consequent politiek en sociaal beleid op lange termijn. Politieke beleidsmakers dienen steeds oog te hebben voor het sociaal gebeuren en de impact van hun maatregelen.
In het geval van België valt het in ernstige mate te betreuren dat er gedurende het uitvoeren van deze opdracht sedert meer dan een jaar nog steeds geen nieuwe federale regering gevormd is. Het ontbreken van een daadkrachtig uitvoeringsorgaan zoals een regering heeft immers een niet te onderschatten impact voor ons algemeen welzijn.
Een andere vaststelling die me opvalt, is dat het heersende economisch marktmodel een enorme invloed heeft op het reilen en zeilen binnen een samenleving. Ontken of beken het, heel veel sociale problemen hebben een financiële oorsprong. Geld maakt zeker niet gelukkig, maar het maakt het zeker iets gemakkelijker. Dit is zeker het geval voor de lage sociale klassen in onze maatschappij. Het is zelfs zo erg gesteld dat de betaalbaarheid van de westerse verzorgingsstaat door tijden van crisis serieus in het gedrang is gekomen. Hervormingen zoals besparingen op het vlak van sociale zekerheid dringen zich op, maar dit mag niet ten koste gaan van ons welzijn.
Een ander gegeven die me doorheen deze opdracht duidelijk werd, is dat de meeste sociale problemen niet zo ‘nieuw’ zijn als we zouden denken. Het boek ‘Zorg en de staat’ van DE SWAAN is hiervan een prachtige verrijkende illustratie. Verdieping in de recente geschiedenis van de voorbije eeuwen toont aan dat heel veel problemen van onze tijd ook reeds problemen waren uit vervlogen tijden. Oplossingen en remedies van vroeger kunnen mits aanpassing naar onze tijdsgeest nog steeds hun nut bewijzen. Andere problemen zijn dan weer historisch zo gegroeid. Kennis van het verleden helpt met andere woorden ongetwijfeld het heden beter te begrijpen.
Om nu een antwoord te kunnen formuleren op DE SWAAN zijn open vraag of de geschiedenis van de moderne tijd zich zal herhalen op mondiaal niveau, dan moet ik het antwoord eveneens schuldig blijven. Laat ons hopen dat de wereld voor iedereen wat beter en socialer wordt. Als iedereen zijn stukje verantwoordelijkheid neemt, dan komen we al een heel eind vooruit!
Charlotte
BeantwoordenVerwijderenIk heb uw persoonlijke eindreflectie met interesse gelezen. Ik vind me grotendeels in uw standpunten terug. Ik heb zelfs enkele aanvullingen.
Een (persoonlijke) blog is inderdaad een meerwaarde in het digitaal tijdperk waarin we vandaag leven. Het is een communicatievorm waarmee je snel en bondig informatie kan uitwisselen, maar waarbij de context soms verloren gaat. Vandaar vind ik dat een blog deel moet uitmaken van een groter geheel. In het vakjargon spreekt men dan van ‘crossmediaal’. Idealiter is een blog de kruisbestuiving van kranten, bladen, televisie en internet. Maar toegegeven, zelfs de grote mediabedrijven hebben hiermee moeite. Het is veel complexer dan dat.
De overheid speelt een belangrijke rol in het sociaal beleid. Ze is een belangrijke actor die het sociaal gebeuren reguleert. De overheid is incontournable geworden bij de uitvoering van het sociaal beleid. Dit vergt geld én een politieke visie. En net daar knelt nu dezer dagen het schoentje. Volgens sommige economisten dient de Belgische Staat tegen 2015 tot 33% van haar uitgaven te schrappen! Een duidelijke politieke toekomstvisie dringt zich dus op, maar zoals de huidige politici te werk gaan, lijkt dit utopisch. Bovendien liggen de visies op de sociale zekerheid van beide landstalen te ver uiteen.
Het is natuurlijk spijtig dat er nog steeds geen federale regering is gevormd, maar wat velen over het hoofd zien is dat dergelijke bevoegdheden binnenkort op Europees niveau worden beslist. Terwijl in België de politieke onderhandelaars discussiëren over een overdracht van bevoegdheden van het federale niveau naar de deelgebieden, heeft de huidige regering van lopende zaken – en ook de vorige federale regeringen – stilzwijgend de controle op onze begroting en staatsfinanciën en bijgevolg op de financiering van de sociale zekerheid overgedragen aan de Europese Commissie. Die Commissie wordt intussen door niemand gecontroleerd en ze steunt zelfs niet op een parlementaire meerderheid!
Commissievoorzitter Jose Manuel Barroso stelt de houdbaarheid van de westerse verzorgingsstaat serieus in vraag: “Er is geen probleem met de verzorgingsstaat, de verzorgingsstaat is het probleem!”. Hij heeft de intentie om de Europese arbeidsmarkt naar Angelsaksisch model te hervormen. Niemand stelt hem de vraag van waar hij dit mandaat haalt. Zelfs het Europees Parlement gaf geen kick bij deze uitspraak. De Commissievoorzitter moet nochtans weten dat die verzorgingsstaat er niet zomaar is gekomen. Het sociaal beleid is opgebouwd als afweermiddel tegen de politieke consequenties van de economische depressie van de jaren 1930. Het wordt dus hoogtijd dat de Europese burger zijn stem laat horen (in de stembus) vooraleer de politieke elites zonder blikken of blozen de Europese burger zijn stem ontnemen en bijgevolg een sociaal bloedbad wordt geschapen. Voor welk sociaal beleid staat Barroso? En wordt dit beleid door het Europees Parlement – lees de 27 volkeren van de lidstaten – gedragen en gesteund?
Europa zal volgens mij nooit bestaan zonder Europeanen, zoals jij en ik, die in ruil voor hun inspanningen om bijvoorbeeld de grootbanken in tijden van crisis overeind te houden, hun democratisch rechten kunnen uitoefenen. Misschien zitten we nu al in het beginstadium van een nieuwe sociale strijd en herhaalt de geschiedenis van de moderne tijd zich in de 21ste eeuw op Europees niveau met nieuwe actoren en doelstellingen.
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenHet is zeker een trend dat Europa zich steeds meer moeit met de lidstaten. De goedkeuring van de begrotingen door Europa zijn hier het mooiste voorbeeld van. De huidige crisis met Griekenland, Ierland en Portugal op kop tonen aan dat besparingen onvermijdelijk zijn, ook op het vlak van sociale zekerheid. Dit mag er echter niet toe leiden dat we de klok terugdraaien naar de tijd van nationale staten waar noodzakelijke 'zorg' en democratie vreemde begrippen waren. Uw aangehaalde bekommernissen zijn ongetwijfeld een uitdaging van de huidige en komende generaties!